babamız bakıcı olunca

kocaman bir mesai haftası geldi geçti.bir baba bir bebek bir çocuk dizimiz her türlü atraksiyonuyla sergilendi:) bol ağlamalı bol tantanalı bol hengameli saatleriyle.

ilk gün tam bir vicdan azabı aynı zamanda kuşlar kadar hürüm duygu seliyle erkenden kalktım.kız da uyandı.babasına teslim edip çıktım.birkaç kez telefon açtım.idare ediyoruz merak etme dedi eşim.saatleri saydım adeta.sıkıcı ve zordu.ertesi gün ve daha ertesi ve en ertesi günlerde azalan bir vicdan azabı yanında iş yorgunluğuyla geldi.üstüne uyku düzenimin iyiden iyiye değişmesi sebebiyle iş yerinde neredeyse ayakta uyumaya başladım.gerçi zaten kız sayesinde sağlıklı uykulara veda etmiştim. ama en azından sabah 5 ten sonra emzirdikçe uyuyan 9-10 'a kadar bir şekilde yatakta tutabildiğim minnoş bir kızım vardı.artık düzenimiz sabah 5' e dek birkaç kez uyanma,5'ten sonra neredeyse hiç uyumak istememe şekline dönüştü.anlayacağınız gözaltı morluklarımla samimi bir beraberlik yaşıyoruz artık.

ben gidince eşime ayağında sallayarak uyutmasını söylemiştim.ayağından geleni:)yapsa da ben ortamdan ve görüntüden çıktığım için olacak,uykuya dönüş yapmıyormuş cadı.saatlerce ayakta evi tazı gibi gezen ,abisiyle alt-üst oynayan bir ufaklık olmuş.babamız acıktığını anladığı vakit 9 gibi mamasını yapıyormuş.
"aynı senin söylediğini yapıyorum merak etme" dedi.

"yalnız cevizi senin yaptığın gibi saklama poşeti içindeyken değil yağlı kağıt arasında eziyorum böylece naylonun yırtılma derdi olmadan un ufak oluyor onu fark ettim" diyerek ekledi:)vay vay vay koncamdaki çözüm üretme ve yavru besleme taktiğine bak sen:)

neyle eziyoruz peki bu cevizi?kasapların et dövme aletiyle:))bakınız üstteki resim.

cevizli,peynirli,ballı,sütlü,hazır mamalı bir karışımdı yaptığım. aynısını yediriyormuş.ben gittiğimden beri epey nazlıymış kızım.iki lokmadan sonra öğürüyor dedi eşim.reklamlarla,şarkılarla bir şekilde bitiriyormuş tabağındakileri.

uyku saatimiz öğlen 1di.tabi artık daha erken kalktığı için 11 ,11.30 olmuş haliyle.işte zurnanın zırt ettiği asıl yer orası.emerek uyumaya alışmış bir bebişi nasıl uyutur ki bir baba.gerçi karnı tokken ayağımda sallayarak uyuttuğum da çok olmuştur ama bu kez anne tümden yok olunca ortadan gergin bir bebek kalıyor elimizde.

ilk gün 50 dk ağlamış.ne yaptıysa eşim uyutamamış.
"başkası olsa alır çocuğu işe yanına getirir bırakırdı" dedi.
"haklısın ,peki ya sen ne yaptın" dedim.sürekli eline bir şeyler vermiş.eline geçirmeye can attığı masa saati, evin içinde giydiği ayakkabıları.hatta ilk doğduğunda kolik molik gibi bir hali varken bir türlü uyutamadığımız için tavana astığımız bez beşiği bile yeniden takıp içinde sallamış sıpayı.yok onda bile uyumamış.artık son raddeye gelip ağlamaktan yorulunca düşmüş kafası minişimin:)bir iki kez uyanmış ama her seferinde ayağında sallamış uyutmuş koncam.

bahsettiğin beşik de neyin nesi derseniz,harika bir şey.halk arasında çingene salıncağı olarak geçiyormuş ben de yeni öğrendim.tavanı matkapla delip birkaç noktadan tam yatağınızın üzerine asıyorsunuz.bebe mızırdandıkça elinizle iki itmenizle defalarca sallanıyor.özellikle yeni doğanlarda ilk 3 ayda inanılmaz fayda sağlıyor.hem anne az çıldırıyor hem bebek daha az ağlıyor.şiddetle tavsiye olunur:)meraklısı için tık tık.

uykudan kalkan ayşeme yine mama vermiş eşim.onu da standart haline getirdik son 5 günde.kavanoz maması içine 4-5 cici bebe ezip koyuyor.zavallı babamıza şunu pişir ,şunu kaynat,şunu ısıt demek istemiyorum kolay ne varsa onu yapsın maksat karnı doyup ağlamasın yavrumun .zaten sadece ayşe değil gürhan da başında olduğu için ona ve kendine kahvaltı hazırlama merasimini hiç yazmıyorum bile.benden on kat daha titiz bir kahvaltı ritüeli olduğunu söylersem olay daha bir netleşebilir sanırım kafanızda:)

çoluk çombalak uyku ve yemek mevzularını halledip saati beklemeye başlıyorlarmış evde.her gün 15.30 gibi beni almaya geliyorlar iş yerime.düzeni böyle kurmanın daha akılcı olduğuna karar verdik.en muhteşem an o kavuşma anı oluyor işte.kızım bırakın yürümeyi adeta koşuyor bana doğru.kimi zaman bahçede kimi zaman koridorda oluyor karşılaşmamız.işte o an en mutlu olduğum an.yavrumun kokusunu çeke çeke,ensesini öpe ısıra eve dönüyoruz ya da gezmeye gidiyoruz.

eşimin peygamber kıskandıracak sabrı olmasa diyorum düzenimiz bu şekilde gidemezdi.sormasam halinden şikayet etmeyecek adeta.oysa babasının çok yorulduğunu oğlum bile söylüyor.bu arada tüm yazı boyunca dünya yakışıklısı oğlumdan neredeyse hiç bahsetmediğimi fark ettim.ne oluyor bana ?çocuklarımı mı ayırıyorum,kızı daha mı çok kayırıyorum?ufak,minik,çaresiz oluşu mu beni çok etkiliyor nedir.oğlum büyüdü nasılsa diyorum.o her durumda başının çaresine bakar diyorum,kendimi rahatlatıyorum sanırım.zaten o da dertlenmiyor.işe gitme filan hiç demiyor,benden bıkmış sıkılmış olabilir mi olabilir.ben bile kendimden sıkıldıysam o dünden boğulur.

iş yerimin bahçesi

bugün eşimin toplantısı var diye öğleden sonra için izin aldım.rahat ve uzunca bir yazıyı bu sayede evimden yazabiliyorum.iş yerimde henüz taşlar yerine oturmadı.bırakın blog yazmayı kimselere bakamaz ,internet açamaz oldum.masa ve pc karışıklığı içerisinde neresi boşsa oraya yumulma modunda geçiyor günlerim.ancak 1 ay sonrasında köklü değişimler olacakmış ofis mimarisinde.modern bir iç tasarım yapılacak,hoş bir çalışma mekanına kavuşacağız.ben döndüm diye bunca zahmete ne gerek vardı dedim.aa olur mu sen bizim için son derece değerli bir şahsiyetsin dediler:)ben de yedim:))

önümüzdeki gün ve haftaların aynı tat ve huzurla geçebilmesi dileği ve duasıyla inşallah.