idrar yolu enfeksiyonu ve şükür



meşhur olan çıngırak:)

 Yine aynı dert.bıkmadan usanmadan peşimde.yakamdan düşmüyor.hani baş ağrısı olsa dayanır insan sıkar dişini alır ilacını geçmesini bekler birkaç saatte.yok bu öyle böyle değil.acısı başka .yaşayan bilir derler ya aynı o hesap işte.

Ayşe ezgimin doğumun dan 2 ay sonra başladı ilk.doktor mecburen antibiyotik vericem,geçmez başka türlü dedi.yanında suya karışan toz birde.kullandım.geçti sandım.bebiş 6 aylık oldu.o zıkkım yine hortladı.zaten bu akut hale gelebilen bir hastalıkmış.geldi o da beni buldu.

Gece uyutmuyor.gündüz yerinde saydırıyor.dayanamadım .doktorda aldım soluğu bugün.doktor değdim de aile hekimimiz .çok hoş bir bayan hazır yeri gelmişken bahsedeyim biraz.içimde kalır anlatmazsam:J

Yeşil gözlü ,röfleli,zayıf bakımlı bir hanım.yanına tatlı dil güler yüzü de koy ohhh yeme de yanında yat misali oldu.az rastlanan türünden doktor aleminin.genelde heleki bayansa bu mesleği icra eden pek bir suratsız pek bir mesafeli oluyor bilirsiniz.yok bu onlardan değil.sanki hastası değil arkadaşısınız.

-neyin var noldu

dedi bana girer girmez.

-aman sormayın yine tuttu benim yanmalar

dedim.

-su içmiyorsundur sen şimdi

dedi

-evet yaa kış gelince salaklaşıyoruz mu ne aklıma bile gelmiyor

dedimJ

 yazı dedi-dedim sarmalına takıldı .neyse  uzatmayayım.benzer ilaçlardan verdi.yolladı.ödevimi yaptım,eve gelir gelmez ilaçlarımı aldım.yarım saatte rahatlama sağlıyor .ohh be dünya varmış.

Telefonda canım arkadaşım Hülya’ya meramımı anlatırken bana akıl verdi.

Maydanoz suyu.

Demle maydanozları .iç sabah akşam dedi.faydasını görenler olmuş.

Daha neler yapılır diye düşündüm kısa bir google araştırması işimi gördü.

Gelelim yazının şükür kısmına.

Efenim bendeniz bir mahalle sağlık ocağına gittiğimden ötürü tanısan da tanımasanda bekleme ortamında haliyle bir samimiyet doğuveriyor.salondaki bilumum hasta ve yakınıyla göz kontağı kurup meraklı olanlara laf yetiştirirken bir karı koca aramıza katıldı.önde 4-5 yaşlarında bir kız çocuğu,babanın kucağında 1,5 yaş civarı bir kız çocuğu  ve annenin kucağında da ( dayanamadım sordum öğrendim)2 aylık bir kız bebeği vardı.İşte o an günün şükürlerine başladığım andırJ

ufaklıklar hastaymış hepsinde bir öksürük.bebiş sürekli ağlar vaziyette.bu arada benim minik kuşum babasıyla dışarıda bekliyordu.hanım bunu bilmiyor tabi.ağlayan küçük sussun diye her daim yanımda hazır olan en sesli çıngırağı çıkarıp sallamaya başladım.sustu .hatta herkes susup bana baktı.eminim o kısacık zaman diliminde benim deli filan olduğumu düşünmüşlerdirJkadıncağız gülünce kendime geldim.şeyy benim de 6 aylık kızım var da,şimdi babasının kucağında dışarıda dedim.ortamda hıııı tamam o zaman sesleri yükseldi.maaile gülümsedik.bu arada bebiş gerçekten sustu ve gidene dek hiç ağlamadı.

Allahım dedim dağına göre kar ver.taşıyamayacağım yükü verme nolur.

Dönüşte 20-25 yaşlarında genç bir kızla göz göze geldik.neden bilmem ben gözümü kaçırdıkça o bana bakmaya devam etti.iki elinde koltuk değnekleri ayaklarını ancak sürükleyerek götürür bir haldeydi.asıl şükrü burada yaptım işte.bir enfeksiyondan kaç gündür neler çekiyorum diyerek hayıflanırken insanların nelerle uğraşmak zorunda kaldıklarını fark ediverdim.o güzel bakışların sahibi gencecik kıza içimin sızısıyla ancak dua edebildim.